Pilot rozbija się na Saharze i spotyka chłopca, który przybył z innej planety.
Antoine de Saint-Exupéry urodził się w 1900 r. w Lyonie. Był pilotem — i to zawód ukształtował go jako pisarza. W 1935 r. rozbił się na pustyni w Libii; przeżył on i jego nawigator.
„Małego Księcia” napisał na emigracji w Stanach Zjednoczonych w czasie II wojny światowej. Wielu badaczy uważa, że wzorem Róży była jego żona, Consuelo. Książka ukazała się 6 kwietnia 1943 r. w Nowym Jorku. Autor zaginął w 1944 r. podczas lotu rozpoznawczego.
Pilot wspomina wypadek sprzed sześciu lat: jego samolot zepsuł się na Saharze, a wody miał tylko na osiem dni. O świcie obudził go chłopiec z prośbą: „Narysuj mi baranka”. Tak pilot poznaje Małego Księcia, który pochodzi z maleńkiej asteroidy B 612, gdzie wyrywał baobaby i opiekował się próżną, humorzastą różą. Zwątpiwszy w jej uczucia, wyruszył w podróż przez kolejne planety.
Sądzi, że rządzi wszystkim, ale wydaje tylko rozkazy możliwe do spełnienia. Mały Książę widzi, że ta władza jest pozorna.
Chce, żeby go podziwiano, i słyszy tylko pochwały.
Pije, żeby zapomnieć, że się wstydzi, bo pije. Chłopiec odjeżdża smutny.
Liczy gwiazdy i uważa, że do niego należą. „Jestem poważnym człowiekiem”.
Zapala i gasi latarnię raz na minutę, bo takie są zasady. Jako jedyny nie zajmuje się wyłącznie sobą.
Opisuje świat, ale nigdy nie rusza się od biurka. Radzi odwiedzić Ziemię — i po raz pierwszy Mały Książę żałuje, że zostawił różę.
Chłopiec spotyka węża, ogród pięciu tysięcy róż (płacze, bo jego róża nie jest jedyna) i lisa, który uczy go, co znaczy oswoić, i zdradza sekret: „dobrze widzi się tylko sercem”. Razem z pilotem odnajduje studnię.
Mały Książę umawia się z wężem w rocznicę przybycia na Ziemię. Po ukąszeniu upada bezszelestnie, jak drzewo. Rano pilot nie znajduje ciała i wierzy, że chłopiec wrócił na swoją planetę. Nigdy nie dowie się, czy baranek zjadł różę.
Cały zestaw
Opowieść wigilijna, Zemsta, Kamienie na szaniec, Dziady część II, Balladyna i Mały Książę — 45 stron, każdy fakt sprawdzony z tekstem.
Zobacz e-book →Ciekawy, wrażliwy, uparty; złote włosy.
Szuka przyjaciół i prawdy. Uczy się, że ważne jest to, co niewidoczne, i że odpowiada się za to, co się oswoiło.
Samotny dorosły, który w dzieciństwie porzucił rysowanie.
Opowiada historię. Dzięki Małemu Księciu znów uczy się patrzeć sercem.
Piękna, próżna, humorzasta, ale kochająca.
Symbol miłości, która wymaga troski i zrozumienia. Mały Książę żałuje, że jej nie zrozumiał.
Mądry, cierpliwy, znudzony monotonią.
Uczy, że oswajanie znaczy tworzenie więzi, i zdradza sekret o sercu.
Żółty, tajemniczy, mówi zagadkami.
Jego ukąszenie kończy pobyt chłopca na Ziemi — pomaga mu wrócić na planetę.
Każdy zajęty tylko sobą.
Pokazują, jak dorośli wyglądają oczami dziecka: są „bardzo, bardzo dziwni”.
Dba o swoją planetę i codziennie wyrywa baobaby, zanim urosną. Opiekuje się różą: podlewa ją, chroni kloszem i parawanem. Lis uczy go, że na zawsze odpowiada się za to, co się oswoiło.
Oswoić znaczy stworzyć więzi. Dla siebie obaj stają się jedyni na świecie. Wymaga to czasu, cierpliwości i rytuałów, np. spotkań o stałej porze.
Dorośli kochają liczby i pozory, a nie to, co ważne. Król, pyszałek, pijak, biznesmen i geograf zajmują się tylko sobą i nie rozumieją prawdziwych wartości.
To, co najważniejsze — miłość i przyjaźń — nie jest widoczne dla oczu; trzeba to czuć sercem. Mały Książę rozumie to, patrząc na swoją różę i na wszystkie róże w ogrodzie.
Cztery zdania, które warto znać na pamięć
„Dobrze widzi się tylko sercem. To, co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu.”
„Na zawsze bierzesz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś.”
„Czas, który poświęciłeś swojej róży, czyni ją tak ważną.”
„Piękna dodaje pustyni fakt, że skrywa gdzieś studnię.”
Wynik: 0 / 9 · odpowiedziano: 0
Darmowy zasób